Domuzun hikayesi

Derler ki bir zamanlar yaşlı bir kadın ve yaşlı bir adam varmış, yaşlı adam yüz, yaşlı kadın ise doksan yaşındaymış; ve bu iki yaşlı adam da kış gibi beyaz ve hava gibi kasvetliymiş, çünkü çocukları yokmuş. Ve Tanrım, en azından bir tane olmasını ne kadar isterlerdi, çünkü gündüz ve gece guguk kuşları gibi yalnız oturuyorlardı ve kulakları bunun çirkinliğiyle çınlıyordu. Bütün bunların yanı sıra, yapacakları pek bir şey de yoktu: zavallı küçük bir bordür, yatakların üzerine serilmiş birkaç yırtık bez, hepsi bu. Ve bir süredir bu çirkinlik onları daha da yiyip bitiriyordu, çünkü hiçbir insan çığlığı kapıyı açmıyordu; sanki zavallı şeyler vebadan hastalanmış gibiydi!